THE BIG BANG…

Και εκεί που είχαμε ένα πολύ γεμάτο πρόγραμμα για το ΣΚ και ακόμα πιο γεμάτο για την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου που είναι το πρώτο bazaar στο σχολείο μας, την Κυριακή το πρωί η Ζωή μου έπεσε από γυριστή εσωτερική σκάλα από 1,5 περίπου μέτρο χτυπώντας στο κεφάλι και την πλάτη της.
Δε νομίζω ότι έχω ξανατρομάξει τόσο στη ζωή μου και ελπίζω να μην ξανατρομάξω ποτέ…
Πόσος πανικός…
Πόση έλλειψη ψυχραιμίας και από τους 2 μας….
Πόσος τρόμος…..
Μέχρι να βεβαιωθούμε ότι κουνάει χέρια πόδια, ότι μιλάει, μας καταλαβαίνει κ.λπ είχαμε χάσει από πολλά χρόνια από τη ζωή μας ο καθένας….
Πονούσε στο κεφάλι και στην κοιλιά. Η παιδίατρος μας είπε να πάμε άμεσα στο εφημερεύον νοσοκομείο να τη δουν παιδοχειρουργοί. Ευτυχώς ήταν νωρίς το πρωί και εξυπηρετηθήκαμε εντυπωσιακά γρήγορα. Μας κράτησαν μέσα για 48 ώρες, εντελώς προληπτικά μια και όλες μας οι εξετάσεις ήταν καθαρές…

WP_000456
Πόση αγωνία, πόση ταλαιπωρία, πόση αϋπνία, πόση αφόρητη – άρρωστη ζέστη μέσα στο νοσοκομείο…
Για πόσο ακόμα θα βλέπω τη στιγμή της πτώσης?
Για πόσο θα σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε να την προλάβουμε?
Για πόσο καιρό θα την βλέπω να παίζει και να τρέχει και θα τρέμω?
Πως μπορώ να είναι σίγουρη ότι κάνω τα πάντα για να την προστατέψω από τέτοιου είδους ατυχήματα?
Πως μπορώ να μη σκέφτομαι τρόπους με τους οποίους θα μπορούσα να είχα αποτρέψει αυτό το ατύχημα?
Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψεις και να αποτρέψεις τα πάντα…
Τέλος καλό όλα καλά και αυτή την εβδομάδα το κορίτσι μου ρίχνει ρυθμούς, με κοπάνα από το σχολείο και περνώντας ΠΟΛΥ χρόνο με τη γιαγιά και τον παππού αλλά και βοηθώντας τη μαμά να ετοιμαστεί για το bazaar!!! Ελπίζω ότι ο επανέλεγχος την άλλη εβδομάδα θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε 100% στο πρόγραμμά μας….

Advertisements

ΠΟΣΕΣ ΕΝΟΧΕΣ…..

Σε ένα ιατρικό συνέδριο είπα να δουλέψω και εγώ ένα ΣΚ για ένα επιπλέον χαρτζιλίκι… εντάξει, ήταν πολλές οι ώρες που έλλειπα και ουσιαστικά από την Πέμπτη με ξαναείδες την Κυριακή…. αλλά σου το είχα πει.. τα είχαμε συμφωνήσει…
Και μετά είχε 2 μέρες άδεια ο μπαμπάς και βρήκα ευκαιρία να κάνω διάφορες εξωτερικές δουλειές και πάλι έλλειπα περισσότερες ώρες από ότι συνήθως.
Έπρεπε όμως να αρρωστήσεις? Να βήχεις σαν 80χρονος που κάπνιζε από πάντα και να πνίγεσαι στον ύπνο σου? Έπρεπε να μαζέψεις τόσες μύξες που να πρέπει να ξεθάψουμε όλες τις κρυμμένες «εκπλήξεις» για κάθε φορά που έβαζες νερό (ορό) ή φαρμακάκι στη μύτη αλλά και στο μάτι, γιατί τα μικροβιάκια σου πήγαν και εκεί?

sinaxi-e1389437647426

Και σα να μην έφτανε αυτό, ξύπνησες στις 6παρά την Κυριακή το πρωί από τον βήχα και μετά ήθελες… γάλα μαμάς μετά από 2 μήνες «αποχής»…. Το βλέμμα με τα κλαμένα μάτια που είχες όταν μου έλεγες «όχι μαμά, έχεις γάλα» και μια με έσπρωχνες, μια με τραβούσες και με χτυπούσες το βλέπω ακόμα….
Συγνώμη μωρό μου αλλά η μαμά έπρεπε να δουλέψει και επίσης έχει κάνει μεγάλο αγώνα για να σταματήσεις να θηλάζεις όσο γίνετε πιο ανώδυνα. Το ξέρω το Κυριακάτικο πρωινό μας δεν ήταν δείγμα αυτής της προσπάθειας αλλά …. δε θέλω να γυρίσω 2 μήνες πριν που το φάρμακο για όλα ήταν ο θηλασμός. Η μαμά σ αγαπάει το ίδιο και χωρίς να σε θηλάζει και θέλει να μπορούμε να κουρνιάζουμε αγκαλιά χωρίς ο στόχος να είναι το γάλα μου. Το ξέρω ότι είσαι έτοιμη και μπορείς γιατί μου το έδειξες τους τελευταίους 2 μήνες. Πίστεψέ με, για μένα ίσως και να είναι πιο δύσκολο από ό,τι για εσένα…..

“ΑΡΡΩΣΤΕΣ” ΑΤΑΚΕΣ…

Χτες το απόγευμα:
«Μαμά δε θέλω να πάμε στη Νάνα (Άννα = παιδίατρος). Δεν είμαι άρρωστη» είπε η Ζωή μου ανάμεσα σε δύο σετ βήχα και με μύτη μπουκωμένη.
«Ε γιαυτό θα πάμε στην Άννα, για να δει ότι δεν είναι άρρωστη! Να ακούσει την πλατούλα και την κοιλίτσα, να δει τα αυτάκια τη μυτούλα και τον λαιμό και να καταλάβει ότι είσαι μια χαρά!»
Η αλήθεια είναι ότι ήταν η πιο γενναία και συνεργάσιμη ασθενής μικρού μεγέθους που έχω δει! Μακάρι να αρκούσε η διάγνωση «λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού» και να μη χρειαζόταν να πολεμάμε για να βάλουμε νερό και σταγόνες στη μύτη και σταγόνες στα μάτια!
Σήμερα το πρωί:
«Μαμά, γιατί δε θα πάω στο σχολείο σήμερα?»
«Γιατί είσαι άρρωστη αγάπη μου.»
«Τα άλλα παιδάκια θα πάνε?»
«Ναι μωρό μου.»
«Θέλω να πάω και εγώ μαμά»
«Θα βάλουμε νεράκι στη μύτη σου, θα πάρεις και τα φαρμακάκια σου θα ξεκουραστείς και την Δευτέρα θα πας και εσύ….»

“Ζωή μου σήμερα που βήχεις και φτερνίζεσαι, να θυμίζεις να πλένεις συχνά τα χεράκια σου, γιατί θα έχουν μικρόβια από τη μύτη και το στόμα σου”

“Δεν έχει μικρόβια η μύτη μύτη και το στόμα μου….”

Καλό μας Σου Κου…..