ΠΟΣΕΣ ΕΝΟΧΕΣ…..

Σε ένα ιατρικό συνέδριο είπα να δουλέψω και εγώ ένα ΣΚ για ένα επιπλέον χαρτζιλίκι… εντάξει, ήταν πολλές οι ώρες που έλλειπα και ουσιαστικά από την Πέμπτη με ξαναείδες την Κυριακή…. αλλά σου το είχα πει.. τα είχαμε συμφωνήσει…
Και μετά είχε 2 μέρες άδεια ο μπαμπάς και βρήκα ευκαιρία να κάνω διάφορες εξωτερικές δουλειές και πάλι έλλειπα περισσότερες ώρες από ότι συνήθως.
Έπρεπε όμως να αρρωστήσεις? Να βήχεις σαν 80χρονος που κάπνιζε από πάντα και να πνίγεσαι στον ύπνο σου? Έπρεπε να μαζέψεις τόσες μύξες που να πρέπει να ξεθάψουμε όλες τις κρυμμένες «εκπλήξεις» για κάθε φορά που έβαζες νερό (ορό) ή φαρμακάκι στη μύτη αλλά και στο μάτι, γιατί τα μικροβιάκια σου πήγαν και εκεί?

sinaxi-e1389437647426

Και σα να μην έφτανε αυτό, ξύπνησες στις 6παρά την Κυριακή το πρωί από τον βήχα και μετά ήθελες… γάλα μαμάς μετά από 2 μήνες «αποχής»…. Το βλέμμα με τα κλαμένα μάτια που είχες όταν μου έλεγες «όχι μαμά, έχεις γάλα» και μια με έσπρωχνες, μια με τραβούσες και με χτυπούσες το βλέπω ακόμα….
Συγνώμη μωρό μου αλλά η μαμά έπρεπε να δουλέψει και επίσης έχει κάνει μεγάλο αγώνα για να σταματήσεις να θηλάζεις όσο γίνετε πιο ανώδυνα. Το ξέρω το Κυριακάτικο πρωινό μας δεν ήταν δείγμα αυτής της προσπάθειας αλλά …. δε θέλω να γυρίσω 2 μήνες πριν που το φάρμακο για όλα ήταν ο θηλασμός. Η μαμά σ αγαπάει το ίδιο και χωρίς να σε θηλάζει και θέλει να μπορούμε να κουρνιάζουμε αγκαλιά χωρίς ο στόχος να είναι το γάλα μου. Το ξέρω ότι είσαι έτοιμη και μπορείς γιατί μου το έδειξες τους τελευταίους 2 μήνες. Πίστεψέ με, για μένα ίσως και να είναι πιο δύσκολο από ό,τι για εσένα…..

Advertisements

ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΕΚΤΟΣ…..

Διάβαζα το άρθρο Νομοσχέδιο Παπακώστα για τον Μητρικό Θηλασμό – ψηλά στην ατζέντα της κοινωνίας & της οικονομίας και αναρωτιόμουν πόσο δύσκολο είναι τα μαιευτήρια, οι υπηρεσίες και γενικά ο «έξω κόσμος» να είναι φιλικά στο θηλασμό?

Πόσο απίστευτα μεγάλα μπορεί να είναι τα οικονομικά συμφέροντα από τις βιομηχανίες βρεφικού γάλακτος?

Πόσο άσεμνος – αντιαισθητικός – πρόστυχος μπορεί να είναι ο θηλασμός για κάποιους, που να προκαλούν προβλήματα σε μαμάδες που θηλάζουν δημόσια?

Αλλά και πόσο εύκολα παρατάμε κάτι που πραγματικά δεν είναι εύκολο, αλλά είναι τόσο ωφέλιμο για το παιδί μας και για εμάς… Και το γράφω εγώ που θεωρούσα δεδομένο ότι θα θηλάσω αποκλειστικά από την πρώτη στιγμή που θα έρθει στο κόσμο το κορίτσι μου και που αναγκαστικά να κάνω μεικτή διατροφή (μητρικό και ξένο γάλα) γιατί απλά το κορίτσι μου δεν αναπτυσσόταν και είχε εικόνα ατροφική…
Δεν καταλαβαίνω γιατί δε θεωρείται αυτονόητο ότι ένα παιδί που είναι εκτός σπιτιού με τη μαμά του και πεινάσει θα φάει οπουδήποτε, είτε από τη μαμά του είτε από το μπιμπερό του, είτε από το τάπερ του….

Γιατί εγώ μπορώ να φάω στο παγκάκι και δεν μπορεί το παιδί μου και πρέπει να είναι είτε σκεπασμένο έιτε σε κάποια τουαλέτα?? http://www.adweek.com/adfreak/impressive-student-ads-memorably-show-moms-exiled-toilet-stalls-breastfeed-157633

Γιατί πρέπει να γίνουν ειδικά Νομοσχέδια, εκδηλώσεις ταυτόχρονου θηλασμού για κάτι το αυτονόητο? Θα μπορούσαμε με την ίδια λογική να κάνουμε προβλέψεις και εκδηλώσεις για ταυτόχρονο γεύμα από πιάτο ή για ταυτόχρονη…. αναπνοή…

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΑΠΟΘΗΛΑΣΑΜΕ???!!!

Ο πρώτος μας θηλασμός ήταν αμέσως μόλις βγήκες από την κοιλιά μου. Ακολούθησαν ΠΟΛΛΟΙ. Πέντε – έξι μήνες… ούτε θυμάμαι πια, ήσουν συνέχεια στην αγκαλιά και έπινες γάλα. Με πληγές, με πόνο, με κλάμα (και από τις δυο μας), χωρίς ύπνο (για μένα), με φραγμένους πόρους, με απορίες που κανένας δε μπορούσε να λύσει, με ατροφική εικόνα μετά από 2 μήνες, με συμπλήρωμα γάλα σκόνης και ακόμα περισσότερα κλάματα από εμένα…. Ήταν το χαλαρωτικό-ηρεμιστικό σου, το υπνωτικό σου… Για μένα άλλες φορές απολαυστικό, άλλες κουραστικό (ειδικά όταν κρατούσε σχεδόν όλοι νύχτα για πολλές νύχτες….).

Με πολύ κόσμο να μου λέει «μα ως πότε πια θα τη θηλάζει??» με λιγότερο να μου λέει «κάνεις στο παιδί σου το καλύτερο δώρο».

Με το μπαμπά σου να πιστεύει ότι θα θηλάζεις μέχρι να πας στην κατασκήνωση… ότι θα έρχομαι στα διαλλείματα στο σχολείο για να θηλάσεις….

Μετά από τις καλοκαιρινές μας διακοπές, όπου το ζητούσες αλλά όχι συστηματικά και όχι κάθε μέρα, γυρίσαμε και το ζήτησες 5-6 φορές. Τελικά ήπιες 2-3 και τώρα είμαι σίγουρη ότι έχεις να πιείς πάνω από ένα μήνα, χωρίς να θυμάμαι την τελευταία μας «στιγμή»… κάποια στιγμή 33 μήνες μετά από την πρώτη μας… Τώρα η ρουτίνα του ύπνου μας έχει αλλάξει. Δεν ξαπλώνουμε μαζί στο κρεβάτι σου για γάλα, αγκαλιά και ύπνο. Τώρα ξαπλώνεις με το μπαμπά σου και διαβάζετε παραμύθια… Το ζήτησες πάλι μέσα στο ΣΚ, αλλά ξεχάστηκες αμέσως με ένα παιχνίδι – τραγούδι ή κάτι άλλο…

Χαίρομαι που μεγαλώνεις και εξελίσεσαι αλλά…. κάποιες φορές μου λείπει…

Δε βλέπω την ώρα να μπορούμε να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε αγκαλιές ξαπλωμένες μαζί, χωρίς να έχω στο μυαλό μου ότι θα το «διεκδικήσεις» και πάλι…