ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΙΧ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ….

Χειμώνας και παιδί στο αυτοκίνητο!

Είχα διαβάζει παλαιότερα για την ασφάλεια στο αυτοκίνητο, γιατί δεν πρέπει (ούτε οι «μεγάλοι») να φοράμε μπουφάν και ζώνη ασφαλείας… Τα θυμάμαι και πάλι τώρα, που η Ζωή μου, μου λέει «Η γιαγιά δε μου βγάζει το μπουφάν στο αυτοκίνητο»! Τώρα που η γιαγιά μας ήθελε να την πάει στην παρέλαση (200μέτρα από σπίτι) με το αυτοκίνητο στην αγκαλιά γιατί ήταν μόνο τόσο κοντά….. και σίγουρα με θεώρησε υπερβολική όταν της είπα «ΟΧΙ» (ε μανούλα??!!)….

http://www.eimaimama.gr/2012/11/oxi-me-mpoufan-sto-kathisma-autokinhtou.html

http://http://mikroimegaloi.gr/tags/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%BF%CF%85

Προτιμώ να είμαι υπερβολική τελικά!!!

Γιατί όταν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο και από μέσα μπουφάν η απόσταση μεταξύ σώματος και ζώνης μεγαλώνει και η ασφάλεια μικραίνει…

Εμείς χρησιμοποιούμε πάντα κουβερτάκι (ακόμα και το καλοκαίρι!!) και στα πολλά τα κρύα, βάζουμε και το μπουφάν πάνω στα ποδαράκια με τα αφού δέσουμε τη ζώνη….

Advertisements

Τηλεόραση, αυτή η άγνωστη…

Πριν γίνω μαμά:
Θα δεις, θα κάνεις και εσύ παιδί και θα θέλεις να ηρεμίσεις, να πιείς ένα καφέ, να πεις μια κουβέντα και θα αφήνεις το παιδί σου να βλέπει τηλεόραση…
Αφού έγινα μαμά:
Θα δεις, θα μεγαλώσει το κορίτσι σου και θα θέλεις να ηρεμίσεις, να πιείς ένα καφέ, να πεις μια κουβέντα και θα αφήνεις το παιδί σου να βλέπει τηλεόραση…
Γίναμε σχεδόν 3 ετών και ακόμα αναρωτιέμαι γιατί τα παιδιά «πρέπει» να βλέπουν τηλεόραση… Το κορίτσι μου θεωρεί ότι η τηλεόραση είναι ένα μαύρο αντικείμενο – έπιπλο στο σαλόνι μας…. Δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ σε τι εξυπηρετεί… Όταν βρίσκεται σε σπίτια φίλων κ.λπ. που η τηλεόραση παίζει, κοιτάζει για λίγο και σπάνια κολλάει. Μόλις της προτείνεις ένα παιχνίδι την παρατάει στη στιγμή…
Το καλοκαίρι ήταν η πρώτη επαφή μας με τον κινηματογράφο στο κάμπινγκ! Είδαμε (όχι πάντα με την ίδια επιτυχία και όχι μέχρι το τέλος), 3-4 φορές ταινίες κινουμένων σχεδίων. Είδαμε και (σχεδόν) δύο τον τελευταίο μήνα στο σπίτι με μπυτζάμες, κουβερτάκια και αγκαλιά! Νομίζω ότι δεν παρακολουθεί καν την ιστορία. Της αρέσουν τα σχέδια που κινούνται, τα χρώματα….
Ανακαλύψαμε και τον κόσμο του ίντερνετ με κάποια βιντεάκι! Αρχικά δεν είχαμε ιδέα τι κυκλοφορεί και μάζευα ιδέες από δασκάλες, μαμάδες, φίλες κλπ… Τελικά τα παιδιά «κολλάνε» σε κάποια πράγματα! Είδε ένα βιντεάκι Mickey Mouse Club και έγινε φαν! Το ζήτησε κάποια βράδια και μετά…. το ξέχασε! Μας έχει μείνει το μαγικό “miska mouska mickey mouse” που χρησιμοποιούμε για να γίνουν τα φανάρια πράσινα, να ανοίξουν πόρτες και όπου γενικά χρειαζόμαστε μαγικό φίλτρο!

Τελικά γιατί γίνετε τόοοοσοοοο θέμα με τα παιδιά και την τηλεόραση. Από πότε μπορούν να βλέπουν, πόση ώρα ανά ηλικιακή ομάδα, τι προγράμματα, ειδικά βίντεο για βρέφη, εκπαιδευτικά βίντεο, με χρώματα, μουσικές….. Τι είναι αυτό που μπορούν να μάθουν τα βρέφη και τα παιδιά από το βίντεο που δε μπορούν να το μάθουν από τη μαμά, το μπαμπά, τη γιαγιά, τον παππού….
Και πραγματικά πότε υπάρχει τόσος χρόνος για να χαλαρώσεις χωρίς παιδιά? Εμείς έχουμε 3,5 ώρες την ημέρα μαζί! Μόλις που προλαβαίνουμε να πούμε τα νέα μας, να με ετοιμάζουμε τις τσάντες μας για την επόμενη μέρα στο σχολείο και να παίξουμε λίγο!
Δε μου φτάνει που «ζηλεύω» τις δασκάλες που περνάνε πιο πολύ χρόνο μαζί της, να έχω να ζηλεύω και την τηλεόραση???!!!!
Ο μόνος μου προβληματισμός είναι όταν κάποια στιγμή βρεθεί με παιδάκια που σχολιάζουν κάποιο παιδικό, κάποια ταινία, κάποιον ήρωα και δεν ξέρει τι είναι αυτό και τι να πει…

Επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται….

Εγερτήριο στις 6.15 π.μ. περίπου αρχικά με βήχα μπαμπά και κόρης μαζί..) και μετά με φωνούλα «μαμά… μαμά…. Μαμααά!….». Σέρνομαι στο δωμάτιό της Ζωή μου….
«Μαμά, κατουρήθηκα….»
«Δεν πειράζει αγάπη μου, έλα να βγάλουμε τα βρεγμένα…»
Χαλάρωση στον καναπέ με την Ζωή στην αγκαλιά μου, τυλιγμένη σε δύο κουβερτούλες φλις (μα τόσο γλυκιά??!!!) … χαζολόγημα και παιχνίδι με «μουσικό χαλί» το μπαμπά μας να μας λέει να πάμε να πλυθούμε και να βάλουμε ρούχα…
Ντουζάκι και…. «όχι μαμά δε θέλω το μπουρνούζι μου, θέλω μία πετσέτα να φέρεις…..»
Πάμε αγκαλιά στο δωμάτιο και διαλέγει ρούχα: κολάν και κοντομάνικο μακό (7 βαθμούς έξω…)!!
«Αγάπη μου αυτό είναι για το καλοκαίρι, όταν πάμε στο κάμπινγκ και κάνει ζέστη…»
Κλάμα….
Μετά από διαπραγματεύσεις αρκετής ώρας καταλήγουμε σε φόρεμα φούτερ μακρυμάνικο κάτω από το μακό (!!!).
«Γιατί έκλαιγες και με έδιωχνες μωρό μου τόση ώρα??»
«Δεν ξέρω μαμά μου….»
Ετοιμάζουμε πρωινό, φτιάχνουμε το τσάι μας και…. καίω το δάκτυλό μου! Φουσκάλα στο δευτερόλεπτο!!! Ευτυχώς είχα τζελ αλόης…

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΙΧ…

Πριν δύο μέρες, περίπου 8μμ, σε δρόμο της Θεσσαλονίκης, μηχανάκι χωρίς φώτα με οδηγό κύριο και παιδάκι γύρω στα 7-8 χρονών μπροστά του, ανάμεσα στα πόδια του. Περνάω από δίπλα του και από το παράθυρο του λέω ότι δεν έχει αναμμένα φώτα. Γυρίζει, με κοιτάζει με ύφος «άσε μας τώρα κυρά μου….» και φεύγει….
Χτες το μεσημέρι, αυτοκίνητο με μαμά που οδηγεί και φοράει τη ζώνη της κανονικά και στο πίσω κάθισμα δύο παιδάκια 3 και 7 περίπου χρονών, το ένα καθισμένο στη θέση χωρίς ζώνη και το άλλο όρθιο!

01.limghandlerhttp://www.imommy.gr/webtv/?vid=1074

Θυμάμαι επίσης όταν πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω και συζητούσαμε για καρεκλάκι αυτοκινήτου, για να βγούμε από την κλινική. Ήταν πολλοί αυτοί που μου έλεγαν «Πόσο θα το χρειαστείς στην αρχή το καρεκλάκι? Θα είναι και χειμώνας, θα κάνει κρύο και δε θα είναι για βόλτες… Άλλωστε στην αγκαλίτσα θα τη βγάλεις από την από την Κλινική, σιγά να μην κάτσει στο καρεκλάκι!» Η Ζωή μου μας μαλώνει αν δε βάλουμε και εμείς ζώνη αμέσως μόλις μπούμε στο αυτοκίνητο! Φυσικά βάζει ζώνη και στα κουκλάκια της που μετακινούνται μαζί μας!

Σήμερα διάβαζα το http://anapodakathismata.blogspot.gr/, ένα blog για την ασφάλεια των παιδιών στο αυτοκίνητο… Εντυπωσιάστηκα! Ολόκληρο blog για την ασφαλή μετακίνηση των παιδιών!!!

ΠΙΚ ΝΙΚ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ….

Πόσο πολύ μπορεί να αρέσει στο κορίτσι μου το συμβολικό παιχνίδι! Κούκλες, μωρά, τα αλλάζουμε, τους βάζουμε πάνες, ρούχα βρεφικά δικά της, τους βάζουμε σταγόνες στη μύτη, τους δίνουμε φαρμακάκι όταν είναι άρρωστα, τα κοιμίζουμε, τα ταΐζουμε… Αλλά και μαγείρεμα στην κουζίνα της! Τι κέικ, τι «κοτόπουτο» με ρυζάκι, τι εξωτικοί συνδυασμοί με γλυκά- αλμυρά- ζεστά – κρύα…. Μέχρι που το καλοκαίρι έλεγε «είναι πολύ γκουρμέ αυτό που μαγειρεύω!»
Το Σάββατο λοιπόν και μετά από μία λάιτ αρρώστια, μας ετοίμασε πικ νικ! Βγάλαμε και τα «ειδικά ποτήρια» για πικ νικ!! Μας ετοίμασε σαλάτα με λαχανικά διάφορα αλλά και πορτοκάλι και ακτινίδιο (!), μας σέρβιρε μπυρίτσα για να κάνουμε «γεια μας». Έφτιαξε αυγά, λουκάνικα αλλά και γλυκά, όρισε που κάθεται ο καθένας και καθίσαμε στο πράσινο σα χορτάρι χαλί του δωματίου της για να φάμε και να πιούμε!

4
Ακούσαμε όλη τη γνωστή ιστορία για τα παιδιά της που πάνε στο σχολείο και μετά αυτή πάει στη δουλειά της, τα αδέρφια και ξαδέρφια της, τη γιαγιά (που κάποιες φορές είμαι εγώ!)… Είναι απίστευτο πόση ώρα μπορεί να μιλάει μόνη και να φτιάχνει ιστορίες αν την αφήσει κανείς ή, ακόμα καλύτερα, αν της δίνει υλικό να χτίσει την ιστορία της… Προχτές η μία δασκάλα της μου έλεγε ενθουσιασμένη πως η Ζωή μου πήγε στην τουαλέτα στο σχολείο και αυτή πήρε καρεκλάκι και κάθισε δίπλα της να ακούει τις ιστορίες της! Πολύ υπομονετικές από όλες τις απόψεις οι δασκάλες μας!!
Και αφού μας μαγείρεψες «στα ψέματα», ήρθε η ώρα να το κάνει και «στα αλήθεια» φτιάχνοντας σπιτικά μακαρόνια!

3
Σούπερ ενέργεια για το Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο που θα συμμετείχε ο μπαμπάς αργότερα την ίδια μέρα!

10154337_587470591364541_500400672633502441_n

Η ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΑΣΘΕΝΗΣ…

Μετά από ένα γεμάτο ΣΚ, ξεκίνησε μία γεμάτη εβδομάδα στο γραφείο, και αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο!!!
Και πάνω που λέγαμε ότι θα κοιμόμαστε καλά τις νύχτες αλλά θα πλένουμε ΠΟΛΛΑ σεντόνια, βρακάκια και μπυτζάμες…. αυτό το ΣΚ δεν είχαμε μεγάλη επιτυχία με το νυχτερινό ύπνο αλλά είχαμε τεράστια με τις στεγνές νύχτες (επίσης δεν τα πήγαμε καλά με τα στεγνά μεσημέρια!).
Παρασκευή πρωί (λαλαλαλαλαλαλα!!) το ανεξάρτητο κορίτσι μου μπήκε στο σχολείο χωρίς να γυρίσει καν να με δει… πόσο μάλλον να με χαιρετίσει…. Οι δασκάλες της γελούσαν και προσπαθούσαν νε με πείσουν να το συνηθίσω!!!
Το μεσημέρι με το που με είδε, σκαρφάλωσε στην αγκαλιά με τη τσάντα στους ώμους!
«Χμ….» σκέφτηκα, «κατάλαβε ότι με σόκαρε το πρωί και ήρθε μετανιωμένη να μου δώσει φιλί!»
«Δεν κοιμήθηκα πολύ καλά στο σχολείο μαμά… τα παιδάκια μιλούσαν και με ξυπνούσαν!!!»
«Εντάξει αγάπη μου, θα κοιμηθούμε νωρίς το βράδυ…»
Αργότερα στο σπίτι, μαραζωμένη και από αγκαλιά σε αγκαλιά… ξέσπασε σε κλάματα με πονοκέφαλο και πυρετό! Το κοκτέιλ αγκαλιά, αντιπυρετικό και ντουζάκι έκανε δουλειά γρήγορα! Η πρωτάρα ξεματιάστρα μαμά ήταν περήφανη και πεπεισμένη ότι το «μαγικό» της ξεμάτιασμα έκανε δουλειά!
Γύρω στις 2π.μ. σήμανε εγερτήριο με πυρετό και διάθεση ύπνου με τη μαμά. «Ενθουσιασμένη» ξάπλωσα δίπλα της στο μονό της κρεβάτι.. Ζήτησε γάλα και ταράχτηκα πιστεύοντας ότι με την αρρώστια ήθελε να θηλάσει μετά από τόσο καιρό. Είχε όμως απλά διψάσει και ήθελε από το κατσικίσιο της και όχι από το μαμαδίσιο… Μετά από αρκετή ώρα κοιμηθήκαμε και ευτυχώς εκεί έληξε η μίνι ασθένειά μας…
Πτώμα η μαμά το πρωί… αλλά και ενθουσιασμένη που το κοριτσάκι μου ξεπερνάει πολύ γρήγορα τις ασθένειές της!

Στεγνές νύχτες!!

Δεύτερη νύχτα ύπνου χωρίς πάνα και εγερτήριο το πρωί με στεγνή μπυτζάμα, σεντόνι και πάπλωμα!!! Νομίζω ότι αν το καταφέρουμε και σήμερα, αύριο στο νυχτερινό ημιμαραθώνιο θα κάνουμε πάρτι διπλό!!!! Ένα που η μαμά θα συμμετάσχει και δεύτερο για τις στεγνές μας νύχτες! Το καλύτερο είναι ότι μόλις ξυπνάει η Ζωή μας και πάμε στο δωμάτιό της λέει με βλέμμα πονηρό και φανερά ενθουσιασμένη «δεν κατουρήθηκα!!!!».

Πάντα τέτοια μωρό μου!!!