ΠΟΣΕΣ ΕΝΟΧΕΣ…..

Σε ένα ιατρικό συνέδριο είπα να δουλέψω και εγώ ένα ΣΚ για ένα επιπλέον χαρτζιλίκι… εντάξει, ήταν πολλές οι ώρες που έλλειπα και ουσιαστικά από την Πέμπτη με ξαναείδες την Κυριακή…. αλλά σου το είχα πει.. τα είχαμε συμφωνήσει…
Και μετά είχε 2 μέρες άδεια ο μπαμπάς και βρήκα ευκαιρία να κάνω διάφορες εξωτερικές δουλειές και πάλι έλλειπα περισσότερες ώρες από ότι συνήθως.
Έπρεπε όμως να αρρωστήσεις? Να βήχεις σαν 80χρονος που κάπνιζε από πάντα και να πνίγεσαι στον ύπνο σου? Έπρεπε να μαζέψεις τόσες μύξες που να πρέπει να ξεθάψουμε όλες τις κρυμμένες «εκπλήξεις» για κάθε φορά που έβαζες νερό (ορό) ή φαρμακάκι στη μύτη αλλά και στο μάτι, γιατί τα μικροβιάκια σου πήγαν και εκεί?

sinaxi-e1389437647426

Και σα να μην έφτανε αυτό, ξύπνησες στις 6παρά την Κυριακή το πρωί από τον βήχα και μετά ήθελες… γάλα μαμάς μετά από 2 μήνες «αποχής»…. Το βλέμμα με τα κλαμένα μάτια που είχες όταν μου έλεγες «όχι μαμά, έχεις γάλα» και μια με έσπρωχνες, μια με τραβούσες και με χτυπούσες το βλέπω ακόμα….
Συγνώμη μωρό μου αλλά η μαμά έπρεπε να δουλέψει και επίσης έχει κάνει μεγάλο αγώνα για να σταματήσεις να θηλάζεις όσο γίνετε πιο ανώδυνα. Το ξέρω το Κυριακάτικο πρωινό μας δεν ήταν δείγμα αυτής της προσπάθειας αλλά …. δε θέλω να γυρίσω 2 μήνες πριν που το φάρμακο για όλα ήταν ο θηλασμός. Η μαμά σ αγαπάει το ίδιο και χωρίς να σε θηλάζει και θέλει να μπορούμε να κουρνιάζουμε αγκαλιά χωρίς ο στόχος να είναι το γάλα μου. Το ξέρω ότι είσαι έτοιμη και μπορείς γιατί μου το έδειξες τους τελευταίους 2 μήνες. Πίστεψέ με, για μένα ίσως και να είναι πιο δύσκολο από ό,τι για εσένα…..

Advertisements

“ΑΡΡΩΣΤΕΣ” ΑΤΑΚΕΣ…

Χτες το απόγευμα:
«Μαμά δε θέλω να πάμε στη Νάνα (Άννα = παιδίατρος). Δεν είμαι άρρωστη» είπε η Ζωή μου ανάμεσα σε δύο σετ βήχα και με μύτη μπουκωμένη.
«Ε γιαυτό θα πάμε στην Άννα, για να δει ότι δεν είναι άρρωστη! Να ακούσει την πλατούλα και την κοιλίτσα, να δει τα αυτάκια τη μυτούλα και τον λαιμό και να καταλάβει ότι είσαι μια χαρά!»
Η αλήθεια είναι ότι ήταν η πιο γενναία και συνεργάσιμη ασθενής μικρού μεγέθους που έχω δει! Μακάρι να αρκούσε η διάγνωση «λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού» και να μη χρειαζόταν να πολεμάμε για να βάλουμε νερό και σταγόνες στη μύτη και σταγόνες στα μάτια!
Σήμερα το πρωί:
«Μαμά, γιατί δε θα πάω στο σχολείο σήμερα?»
«Γιατί είσαι άρρωστη αγάπη μου.»
«Τα άλλα παιδάκια θα πάνε?»
«Ναι μωρό μου.»
«Θέλω να πάω και εγώ μαμά»
«Θα βάλουμε νεράκι στη μύτη σου, θα πάρεις και τα φαρμακάκια σου θα ξεκουραστείς και την Δευτέρα θα πας και εσύ….»

“Ζωή μου σήμερα που βήχεις και φτερνίζεσαι, να θυμίζεις να πλένεις συχνά τα χεράκια σου, γιατί θα έχουν μικρόβια από τη μύτη και το στόμα σου”

“Δεν έχει μικρόβια η μύτη μύτη και το στόμα μου….”

Καλό μας Σου Κου…..

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΠΕΙΡΑΖΕΤΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ….

Μαμά, μπαμπά, παππού, γιαγιά και όποιον άλλο μπορεί να αφορά:
Όταν αφήνω τα παιχνίδια μου στο πάτωμα, δεν είναι επειδή τα ξέχασα, αλλά επειδή εκεί έχει καλέσει τους φίλους της για πικ νικ η Ζωίτσα, εκεί είναι για σήμερα το ιατρείο, εκεί θα συνεχίσω αύριο να παίζω ντόμινο, εκεί θέλουν να κοιμηθούν οι πλαστελίνες και οι κιμωλίες…
Επίσης, τα πράγματα πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και στη άκρη του πάγκου της κουζίνας, στους καναπέδες κ.λπ, δεν είναι παρατημένα αλλά προσεκτικά τοποθετημένα και θα τα αναζητήσω αργότερα, αύριο, σε λίγες μέρες… Παρακαλώ πολύ μην τα κουνήσετε!!! Θα το καταλάβω!!!
Όταν προσπαθώ να φτιάξω σπιτάκια με τα κομμάτια του παζλ και όχι το σχέδιο της εικόνας, απλά προσπαθώ να σας δείξω ότι υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόπος να παίξεις με τα παιχνίδια και ότι εκείνη τη στιγμή χρειάζομαι ένα σπίτι για τον πίγκου μου…
Τέλος, όταν λέω τραγουδάκια με δικά μου λόγια, ιστορίες για ανθρώπους – ζώα που νομίζετε ότι δεν υπάρχουν, παρακαλώ μη με διακόπτετε, γιατί στο μυαλό μου είναι ζωντανά αυτά και όλη τους η παρέα. Όταν προσπαθώ να βάλω λέξεις στις εκρήξεις που γίνονται στο μυαλό μου, μη βιάζεστε να με “βοηθήσετε”..
Άλλωστε, δεν είμαι ούτε τριών!!!
Ευχαριστώ
Ζωή!!!

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΑΜΑΣ…

Ζωή μου γλυκιά,

Πόσες φορές την ημέρα μπορείς να πεις «μαμά»!

Πόση ενέργεια μπορεί να έχεις!

Πόσο γρήγορα η ενέργειά σου αυτή πέφτει από το 1.000 στο 0!

Γιατί δε μπορείς να καταλάβεις πότε κουράζεσαι – νύσταξες – ήρθε ή ώρα να πάμε στο σπίτι μας!

Πόσο εύκολα μπορείς να με οδηγήσεις στα όρια μου και μετά με ένα “συγνώμη μαμά μου” και μία αγκαλιά να τα ξεχάσω όλα”?

Πως μπορείς να μιλάς ασταμάτητα!

Πόσο πολύ γρήγορα μεγαλώνεις?

Πόση απίστευτη φαντασία έχεις!

Πως μπορείς να ζεις παράλληλα στον πραγματικό κόσμο και στο δικό σου φανταστικό (σε ποσοστό 20-80 περίπου!)!

Πόσο γρήγορα μπορείς να μετατρέψεις ένα τακτοποιημένο σπίτι σε πικ νικ για τα μωρά σου, κουζίνα, ιατρείο, κρεβάτι για τα παιδιά σου(!), αλλαξιέρα για βρωμερές πάνες….!

Πόσο εύκολα μπορώ να σε πείσω για κάποια πράγματα (γράψε σε μία λίστα τα πράγματα που σου αρέσουν για να σου τα φέρει ο Άγιος Βασίλης!)!

Πόσο δύσκολα μπορώ να σε πείσω για κάποια πράγματα (η μπλούζα σου είναι βρεγμένη και πρέπει να βάλουμε μία στεγνή για να μην κρυώσεις)!

Πόσο δυνατά χεράκια και ποδαράκια έχεις παρόλο που δεν είσαι καν τριών!

Πόσο καταπληκτικές σφικτές αγκαλιές κάνεις (όταν θέλεις) και πόσο τέλεια φιλιά δίνεις (όταν έχεις στην τσέπη σου!)!

Πόσο ήρεμο είναι το προσωπάκι σου όταν κοιμάσαι!

Πόσο υπέροχη είσαι όταν γελάς (και γελάς τόσο συχνά!)!!

Πόσο αστεία είσαι όταν κακαρίζεις δυνατά!

Άραγε καταλαβαίνεις πόσο σε αγαπάω?

Άραγε καταλαβαίνεις τι σημαίνει “σ΄αγαπάω”?

………………………………………….?????????????????

ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΕΚΤΟΣ…..

Διάβαζα το άρθρο Νομοσχέδιο Παπακώστα για τον Μητρικό Θηλασμό – ψηλά στην ατζέντα της κοινωνίας & της οικονομίας και αναρωτιόμουν πόσο δύσκολο είναι τα μαιευτήρια, οι υπηρεσίες και γενικά ο «έξω κόσμος» να είναι φιλικά στο θηλασμό?

Πόσο απίστευτα μεγάλα μπορεί να είναι τα οικονομικά συμφέροντα από τις βιομηχανίες βρεφικού γάλακτος?

Πόσο άσεμνος – αντιαισθητικός – πρόστυχος μπορεί να είναι ο θηλασμός για κάποιους, που να προκαλούν προβλήματα σε μαμάδες που θηλάζουν δημόσια?

Αλλά και πόσο εύκολα παρατάμε κάτι που πραγματικά δεν είναι εύκολο, αλλά είναι τόσο ωφέλιμο για το παιδί μας και για εμάς… Και το γράφω εγώ που θεωρούσα δεδομένο ότι θα θηλάσω αποκλειστικά από την πρώτη στιγμή που θα έρθει στο κόσμο το κορίτσι μου και που αναγκαστικά να κάνω μεικτή διατροφή (μητρικό και ξένο γάλα) γιατί απλά το κορίτσι μου δεν αναπτυσσόταν και είχε εικόνα ατροφική…
Δεν καταλαβαίνω γιατί δε θεωρείται αυτονόητο ότι ένα παιδί που είναι εκτός σπιτιού με τη μαμά του και πεινάσει θα φάει οπουδήποτε, είτε από τη μαμά του είτε από το μπιμπερό του, είτε από το τάπερ του….

Γιατί εγώ μπορώ να φάω στο παγκάκι και δεν μπορεί το παιδί μου και πρέπει να είναι είτε σκεπασμένο έιτε σε κάποια τουαλέτα?? http://www.adweek.com/adfreak/impressive-student-ads-memorably-show-moms-exiled-toilet-stalls-breastfeed-157633

Γιατί πρέπει να γίνουν ειδικά Νομοσχέδια, εκδηλώσεις ταυτόχρονου θηλασμού για κάτι το αυτονόητο? Θα μπορούσαμε με την ίδια λογική να κάνουμε προβλέψεις και εκδηλώσεις για ταυτόχρονο γεύμα από πιάτο ή για ταυτόχρονη…. αναπνοή…

ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

Θα ένιωθα πολύ άβολα – άσχημα αν κάποιος χρησιμοποιούσε στο ίντερνετ (και όχι μόνο) φωτογραφίες μου, χωρίς να την έγκρισή μου. Αν τις ανέβαζε, τις σχολίαζε, τις τροποποιούσε, τις εκτύπωνε… Πόσο μάλλον αν έκανε το ίδιο με φωτογραφίες της Ζωής μου…. Με σοκάρει η άνεση με την οποία γονείς ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους από ενθουσιασμό, «για πλάκα», για να δείξουν πόσο χαριτωμένα είναι τα πλασματάκια τους και ξεχνούν το πόσα άρρωστα μυαλά υπάρχουν εκεί έξω..

http://giparakis.gr/%CE%BC%CE%AE%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B2%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83/Μήν ανεβάζετε παιδικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο γιατί σίγουρα κινδυνεύουν

Με μία πολύ γρήγορη αναζήτηση βρήκα ΠΟΛΛΑ σχετικά άρθρα, που μιλούν για παιδική πορνογραφία, για cyberbullying, αλλά και για το γεγονός ότι η έκθεση αυτή μπορεί να φέρει το παιδί σε δύσκολη θέση, όπως ίσως θα έφερνε και εμένα σε δύσκολη θέση το γεγονός κάποιος να ποστάρει μία φωτογραφία μου… Άλλωστε και αυτά ανθρωπάκια είναι. Όταν μεγαλώσουν και γνωρίζοντας του κινδύνους, θα μπορούν να κάνου αυτό που θέλουν.

7 πράγματα που πρέπει να αναρωτηθείτε πριν ποστάρετε φωτογραφίες του παιδιού σας στο Ίντερνετ

Ποστάρετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο Facebook; Μην…

Γιατί δεν πρέπει να ανεβάζετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο Facebook

Γιατί τελικά, κάποιες στιγμές δεν είναι για να τις μοιραζόμαστε με όλους….

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΑΠΟΘΗΛΑΣΑΜΕ???!!!

Ο πρώτος μας θηλασμός ήταν αμέσως μόλις βγήκες από την κοιλιά μου. Ακολούθησαν ΠΟΛΛΟΙ. Πέντε – έξι μήνες… ούτε θυμάμαι πια, ήσουν συνέχεια στην αγκαλιά και έπινες γάλα. Με πληγές, με πόνο, με κλάμα (και από τις δυο μας), χωρίς ύπνο (για μένα), με φραγμένους πόρους, με απορίες που κανένας δε μπορούσε να λύσει, με ατροφική εικόνα μετά από 2 μήνες, με συμπλήρωμα γάλα σκόνης και ακόμα περισσότερα κλάματα από εμένα…. Ήταν το χαλαρωτικό-ηρεμιστικό σου, το υπνωτικό σου… Για μένα άλλες φορές απολαυστικό, άλλες κουραστικό (ειδικά όταν κρατούσε σχεδόν όλοι νύχτα για πολλές νύχτες….).

Με πολύ κόσμο να μου λέει «μα ως πότε πια θα τη θηλάζει??» με λιγότερο να μου λέει «κάνεις στο παιδί σου το καλύτερο δώρο».

Με το μπαμπά σου να πιστεύει ότι θα θηλάζεις μέχρι να πας στην κατασκήνωση… ότι θα έρχομαι στα διαλλείματα στο σχολείο για να θηλάσεις….

Μετά από τις καλοκαιρινές μας διακοπές, όπου το ζητούσες αλλά όχι συστηματικά και όχι κάθε μέρα, γυρίσαμε και το ζήτησες 5-6 φορές. Τελικά ήπιες 2-3 και τώρα είμαι σίγουρη ότι έχεις να πιείς πάνω από ένα μήνα, χωρίς να θυμάμαι την τελευταία μας «στιγμή»… κάποια στιγμή 33 μήνες μετά από την πρώτη μας… Τώρα η ρουτίνα του ύπνου μας έχει αλλάξει. Δεν ξαπλώνουμε μαζί στο κρεβάτι σου για γάλα, αγκαλιά και ύπνο. Τώρα ξαπλώνεις με το μπαμπά σου και διαβάζετε παραμύθια… Το ζήτησες πάλι μέσα στο ΣΚ, αλλά ξεχάστηκες αμέσως με ένα παιχνίδι – τραγούδι ή κάτι άλλο…

Χαίρομαι που μεγαλώνεις και εξελίσεσαι αλλά…. κάποιες φορές μου λείπει…

Δε βλέπω την ώρα να μπορούμε να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε αγκαλιές ξαπλωμένες μαζί, χωρίς να έχω στο μυαλό μου ότι θα το «διεκδικήσεις» και πάλι…